HETTY MULDER

Novellen

Haiku Workshop

 

basho

Basho

 

 

workshop2
Werkmateriaal

 

Voor de klas!

Wat te doen als er een dringend beroep gedaan wordt op je om een workshop Haiku schrijven te geven op enkele scholen…. een uitdaging, die ik na enig aarzelen aanneem. Allereerst verplaats ik mij in gedachten in de kinderen waarvoor deze workshop bestemd is, groep 7/8 van de basisschool, wijze kinders in de startblokken voor het voorgezet onderwijs,  gek op sport of computerspelletjes, maar belangstelling voor poëzie,  gedichtjes maken…?

Ik  ga me voorbereiden en krijg daar steeds meer lol in  en bedenk van alles om ze een uur bezig te houden met die kleine wonderlijke, uit Japan overgewaaide, gedichtjes. Ik maak voor ieder kind een werkblad waarop in het kort de regels staan waaraan de haiku moet voldoen en vervolgens een paar haiku waarvan ik alleen de eerste twee regels geef en waarbij zij de derde regel moeten bedenken  plus een opschrijfboekje met gekleurd kaft om de geheel eigengemaakte haiku in op te schrijven. Verder stop ik wat Japanse voorwerpen in mijn tas die ik in de loop der tijd vergaard heb zoals een paar klompen, mannen en vrouwen model, een papieren parasol, een strook papier met Japanse tekens en ik maak een grote tekening van Basho. Ook zijn reisdagboek  ‘De smalle weg naar het Hoge Noorden’ neem ik mee. Mijn verhaal zet ik puntsgewijs  op papier.
Alles lijkt tot zover in orde en vol goede moed ga ik op weg. Bij de school aangekomen is het ‘speelkwartier’, heet dat tegenwoordig nog wel zo? Wanneer ik het plein oversteek stoten de kinderen elkaar aan:  ‘daar is die mevrouw van de

 

 



‘haiku’ en hun stemmen klinken nu in koor hai- koe, hai- koe,  ik lach wat en zwaai naar ze. Binnen word ik opgewacht door een sympathieke onderwijzeres en er is koffie.

 

Even later is het zover. Nieuwsgierig stromen de kinderen de klas binnen,  ja, ja, welgeteld 27  een overvol lokaal.  De bordjes met hun namen worden op de bankjes gezet en wanneer de juf ze tot stilte heeft gemaand  stel ik mij voor en  begin met mijn verhaal. Er wordt geluisterd,  ze zijn één en al aandacht!

De meegebrachte spullen worden bewonderd maar bovenal;  er wordt geschreven en gepuzzeld, lettergrepen worden op de vingers geteld  en wat komen er een prachtige haiku uit! Spontaan en puur. De door mij meegenomen  natuurbladen vinden ze prachtig en leveren inspiratie op voor mooie regeltjes. Ik schrijf ze op het bord en laat ze voorlezen voor de klas iedere haiku twee keer zoals dat hoort. Ze hebben er plezier in  en  zijn helemaal ‘bij de les’.

Een uur en twintig minuten vliegen voorbij, het is tijd om de les af te ronden. De onderwijzeres neemt het nu van mij over en zegt: “wie zijn spullen heeft opgeborgen mag naar het computerlokaal voor het laatste half uur”..alsof een wervelwind de klas leegzuigt…weg zijn ze, het stof dwarrelt neer en… een briefje met een moeizaam geschreven haiku,
7 – 5 – 7 lettergrepen?! de  kleine zwoeger op de voorste rij, ik grinnik, pak mijn spulletjes in en vertrek tevreden.

 


Almere, 15 april 2010