HETTY MULDER

Haiku gedichten

smidse

 
Nieuwjaarsreceptie
alle bekende gezichten
weer een jaar ouder

flora langs de sloot
gespiegelde schoonheid
met een rimpeltje

op weg de wijk uit
met een knipoog en grijns
voorrang krijgen

op het dashboard
ingehaald door tomtom
nog een wegenkaart

een berm vol bloemen
de wilde cichorei
haar lievelingsblauw

stille begraafplaats
ook de levende zielen
vinden hier rust

Lentekriebels

Het is een drukte van belang in het bejaardenhuis, de hal vol rolators en…kledingrekken.
Tijd voor de voorjaarsmodeshow met de nieuwste kleuren.
Een charmante ladyspeaker neemt het woord en een drietal 50-plus mannequins staan klaar om de collectie te tonen.
Niet over een catwalk maar gewoon tussen de tafels door zodat alles van dichtbij bewonderd, en de stof tussen de knokige vingers genomen kan worden.
Tijdens de pauze vraag ik: ‘vind je het leuk mam?’ en het oude kopje knikt heftig, 86 en voor het eerst dat ze zoiets meemaakt!
Het moet gezegd de show is smaakvol, met kleding qua stijl en comfort goed afgestemd op deze oudere dames.
Na een klein uurtje is het afgelopen en mag het publiek komen passen en kopen, dezelfde mannequins staan nu klaar om daarbij behulpzaam te zijn.
Mama hoeft niets, ze heeft een kast vol en slijten doet ze het toch niet meer zijn haar argumenten. We gaan terug naar haar kamer voor een boterham en terwijl we eten kijken we uit het raam en zien hoe beneden de kledingrekken vlot de bestelwagen worden ingereden, door de mannequins, nu in spijkerbroek. Dat is vanavond collectie aanvullen voor een show in het volgende bejaardenhuis morgenochtend.
Een druk bedrijf met multi-inzetbare vrouwen. Het zou me niets verbazen wanneer ze sparen voor hun oude dag om dan in een heerlijk warm oord te
verwinteren, geheel verzorgd.

moeders zakdoekje
gewassen en gestreken
onder mijn kussen

 

Bloesem

Wanneer ik weer eens tegen weer en wind in sta te schetsen in mijn kleinste zakboekje stopt de auto van Flevolandschap naast mij.
Het raampje wordt opengedraaid en de terreinbeheerder vraagt of ik nog iets bijzonders gezien heb, in de veronderstelling dat ik vogels registreer;
6 Rotganzen, 10 Witgatjes, 2 Aalscholvers enz.
Ik laat hem zien dat ik niet tel maar teken, dat had hij niet verwacht, hij schiet in de lach en we hebben een leuk gesprek.
Volgens de kalender is het nog steeds winter maar wel met de aller-prilste signalen van de lente. Als ik de moeite neem me te bukken zie ik naast de verdorde rietstoppels nieuwe groene scheutjes opkomen niet hoger dan een centimeter of tien, maar ze zijn er.
De vogelspot heuvels die er nu open en bloot bijliggen zijn over een week of zes weer verstopt achter een rietkraag, dan kan ik er weer onopgemerkt schrijven en schetsen.
Het struikgewas op het eilandje is nog overwegend bruin maar wel gelardeerd met spierwitte bloesem. 
Het contrast is schitterend, het is een heldere dag maar zonder zon waardoor het kouder lijkt dan het is en de witte bloesem die vanaf hier op sneeuw lijkt versterkt dat nog eens.

 

met witte vegen
markeert krentenbloesem
de bruine bosrand

krentenbloesem

 

 

 

Gambia/Nederland

Bij het verlaten van de kringloopwinkel botsten we tegen hem op, een oud collega van mijn man.

Teleurstelling op zijn mooie gitzwarte gezicht, ontreddering ook, hij was juist bezig zijn  aankoop, een muzieksetje met speakerboxen, weer terug te brengen de winkel in. Het vervoer per bromfiets had hij ruim overschat maar het toeval brengt uitkomst en doet zijn gezicht weer stralen. Vlot gaan de spullen in de kofferbak van onze auto en we brengen het tot voor zijn deur waar we geduldig op hem wachten. Daar aangekomen neemt hij onze handen in de zijne en met een Thank you, thank you and God bless , God bless you, worden we beurtelings bedankt. Nu duimen dat het setje werkt!

 

warme klanken
op de koele luchtstroom
grenzeloos plezier


haibun

Zoetwatermossel – Bodemschat

Flevoland, nog altijd vind ik de gedachte fascinerend dat we hier op de bodem wonen van  de Zuiderzee, het IJsselmeer.
Veroverde zee met herbestemming en soms komen de sporen weer boven....
Vorig jaar liep ik door Almere-Stad langs een sloot die net uitgebaggerd was. De bagger lag aan weerszijde op de oevers. Vanaf de brug zag ik overal uit die baggerhopen ovalen op schoteltjes gelijkende ‘dingen’ steken, een wonderlijk gezicht ik had geen idee wat het waren. Nieuwsgierig begaf ik mij naar de slootkant en zag tot mijn verbazing dat het schelpen waren, broos en verweerd, gebarsten en begroeid. Van buiten roestbruin, van binnen vol zand en gevlekt maar… tussen de vlekken was ook nog wat van het parelmoer zichtbaar.
Van vele schelpen ontbrak de helft, maar na wat zoeken vond ik ook nog gave exemplaren, de helften nog stevig aan elkaar vast. De afmeting van de mosselen was heel verschillend van klein tot bijna zo groot als mijn hand.
Mijn overgebleven boterham voerde ik aan de eendjes en in de leeggekomen plastic zak nam ik de schelpen mee naar huis en maakte ze onder de kraan grondig schoon, poetste de binnenzijde tot het prachtige parelmoer weer straalde. Ik genoot van mijn vondst, van de bodemschat en ik zag een overeenkomst tussen mensen en deze schelpen,  getekend door het leven, de getijden, maar met een schat aan ervaring en moois binnenin wanneer we ons de tijd gunnen ernaar te luisteren…

 

 

broosbruine schelpen
het parelmoer binnenin

dubbelzijdig


haibun

……de volgende dag waait het enorm, de stuifduinen doen hun naam eer aan, poederfijn zand knerst tussen mijn tanden, verdwijnt in mijn oren en neusgaten, maar, heeft iets mij er ooit van kunnen weerhouden te gaan schilderen wanneer het plan gemaakt was? Gaan. Ik probeer een beetje luwte te vinden bij wat struikjes. Mijn grote schildersplank valt af, daar heeft de wind te veel vat op maar het smal/brede 10 bij 40 landschapblok lukt nog wel. Weer glijdt het licht spectaculair over de duinen, nu geen groene Flevopolder maar de oranje gele uitdaging van het Aekingerzand.

 

een windvlaag ribbelt
okergele stuifduinen
en strijkt ze weer glad

Op de wind vliegen dennenappels en zand over mij heen, even denk ik;  wat verbergen die grote en kleine heuvels rondom mij? Dan komt er iets mijn kant uit rollen, het is vederlicht en danst over het zand, ik strek mijn arm uit en vang…een prachtig vogelnestje, met de grootste precisie gebouwd van uiteenlopend materiaal, mos, veertjes, plukjes schapenwol maar ook een frivool rood draadje van een kledingstuk,  ontroerend mooi.

Terugzetten in een boom kan niet meer, geen idee trouwens welke boom het me deed toekomen…

nest