Het schrijfcafé, november 2020

Eind vorig jaar deed ik aan een schrijfworkshop mee, online uiteraard, hoef ik verder niet uit te leggen.
Na de introductie en wat schrijfoefeningen om de gedachten, de hand en de pen los te krijgen was het de bedoeling op het thema ‘agenda’ te schrijven wat de belangrijke momenten waren geweest in het jaar dat teneinde liep.
Vervolgens was de opdracht te proberen een stukje proza te schrijven over één van die momenten maar nu eens niet vanuit de mens gezien die dit meemaakte maar vanuit een object dat met deze gebeurtenis verbonden was. Zo ontstond het stukje tekst hieronder, gezien vanuit  De Hut, een Air B&B op de Veluwe. Eén van de mooie momenten die er ook waren in een toch veelbewogen jaar vol teleurstellingen en beperkingen.

De Hut aan het woord

“Ha, daar arriveren de nieuwe gasten, twee dames,  een beetje op leeftijd maar ze zien er nog goed uit. Ze zijn vrolijk en het lijkt of ze iets te vieren hebben. Ik ben er klaar voor. De baas heeft er voor gezorgd dat alles weer blinkend schoon is, bloemen op tafel en de fruitschaal gevuld, eitjes in de koelkast, een klusje waar hij alles bij elkaar twee uur voor uittrekt. Het voelt goed. De vorige gasten waren luidruchtig deze lijken mij veel aardiger. Ik wil rust uitstralen en deze vriendinnen voor de komende dagen een fijn onderkomen bieden zodat zij zich thuis voelen. Ze boffen met het weer, niet koud voor de tijd van het jaar en ze kunnen van mijn terras gebruik maken tot de zon onder gaat en de avondstilte valt.
Dan kan er binnen een muziekje opgezet worden, de kaarsen aangestoken en een lekkere maaltijd worden gekookt in mijn kleine maar complete keuken.
Een televisie heb ik niet is hier ook niet nodig.
Ik luister naar wat er besproken wordt,  humoristische maar ook ontroerende herinneringen die opgehaald worden uit hun jeugd, ze zijn dit jaar allebei 70 geworden begrijp ik nu!
Aan het eind van het verblijf komt mijn fraaie gastenboek tevoorschijn en geniet ik van de lovende woorden die erin geschreven worden. Heel soms ook wel een kleine tip voor verbetering waar mijn baas dan weer mee aan de slag kan gaan.
Zo wordt alles hier steeds mooier en mijn boek kleurrijker want de gasten komen uit alle windstreken. Allemaal vinden ze hier iets naar hun gading en gaan tevreden naar huis. Dan is er voor mij weer een kleine pauze om mij op te maken voor de volgende gasten”.

Almere, oktober 2020


Thema voor een stukje proza van deze schrijfworkshop was:
Ik maak nooit iets mee maar laatst …
Hierbij moesten we ook een passend gedicht zoeken was de opdracht.

Als tijdverdrijf in deze periode met allerlei beperkingen maakte ik een begin met het opruimen van mijn boekenkast en al snel stuitte ik op een klein boekje ‘Kunstwerken van Almere’, bijgewerkt tot en met 2017.
Ik ging zitten en begon erin te bladeren en, ja, je raadt het al, daar strandde het opruimen van de boekenkast!
Een groot aantal kunstwerken bevinden zich in het deel van Almere waar ik woon en bleven voor mij onopgemerkt. Tot mijn verbazing ook een sculptuur met de titel ‘De ontmoeting’ van W.G.van de Hulst. Meest bekend als illustrator van kinderboeken en pas op latere leeftijd geroemd om zijn vrije werk. Ik ken hem uit de tijd dat ik kort in Breukelen woonde,  daar kon ik hem eens bezoeken in zijn atelier.
Een rustige man die helemaal opging in zijn werk,  inmiddels overleden, maar wel oud geworden lees ik nu (89).

Doelgericht plande ik nu een wandeling naar dat kunstwerk van hem dat in de Bloemenbuurt te vinden zou zijn in de  Gerberastraat, een kilometer of drie hier vandaan, ik liet de boel de boel en ging op stap.
Wandelen doe ik graag alleen, mijn eigen tempo en kunnen stilstaan wanneer ik iets wil bekijken. Even heb ik google maps nodig in de wirwar van straatjes met welluidende bloemennamen tot ik plots voor het kunstwerk sta op de kruising met het Bougainvillepad.

20210120 132836
Een prachtig bronzen werk voorstellende een groepje mensen die met elkaar in gesprek zijn. Wat zijn de houdingen perfect weergegeven, en ik herken de stijl van de kunstenaar Willem.
Het is een ware ontmoeting, mijn ontmoeting, met dit werk en met herinneringen uit het verleden die mij raken. Ik neem de tijd het werk van alle kanten te bekijken terwijl ik terugdenk aan deze talentvolle kunstenaar, de vertederende illustraties die hij maakte naast zijn monumentale ‘echte’ kunst maar ook aan de tijd dat ik, pas getrouwd,  in de Vechtstreek woonde.

Thuisgekomen pak ik het boekje weer op, kies een kunstwerk uit en plan de volgende wandeling. Vanaf nu ga ik dingen meemaken met als gevolg… dat Iedereen die ik hierover vertel nu met mij mee wil!

                                                      

Kunst

Wat we willen:
Momenten
van helderheid
of beter nog: van grote
Klaarheid

Schaars zijn die momenten
en ook nog goed verborgen

Zoeken heeft dus
nauwelijks zin, maar
Vinden wel

De kunst zo te leven
dat het je overkomt
Die klaarheid, af en toe

Martin Bril


Zomaar een dag uit mijn camperjournaal.
De camper staat een poosje langs een bosrand geparkeerd op een camping bij Almere in de polder.
Het is koud en regenachtig weer, waar blijft toch die lente!
Dan, begin mei worden er eindelijk zomerse temperaturen voorspeld en we besluiten er een paar dagen op uit te gaan.
Tegen het middag uur zijn we in België bij de universiteitsstad Hasselt op een camperplaats zonder voorzieningen zoals elektriciteit of water maar een aardige plek om per fiets het centrum van Hasselt te bezoeken èn de Japanse tuin die al jaren op mijn verlanglijstje staat.
Eerst een boterham en koffie voor de fietsen neergelaten worden van de camper en dan, wacht ons een klein drama; om de banden op te pompen grabbelt Roy in mijn fietstas naar de pomp en grijpt in een vogelnestje!
Terwijl de camper langs de bosrand van de camping geparkeerd stond hebben mussen in mijn fietstas een nestje gebouwd en van vijf klokgave eitjes voorzien. Met deze kostbare vracht zijn wij het land uitgereden, vreselijk. De gedachten dat er op de parkeerplaats bij de camping nu een vogelpaartje op zoek is naar hun zorgvuldig geknutselde broedplaats plus inhoud, zo triest, ik schud mijn hoofd, sta met het nestje in mijn handen en een knoop in mijn maag, en kan niet anders bedenken dan het voorzichtig in het struikgewas te zetten en het met wat veldbloemen te bedekken, wel nadat ik het gefotografeerd heb.

IMG 1926

Van de schrik bekomen fietsen we dan richting centrum om eerst bij het toeristenbureau een plattegrond van Hasselt te bemachtigen want anders vind ik die camper nooit meer terug.
Op de plattegrond zie ik dat de Japanse tuin tegen de stad aanligt en dichterbij is dan ik had gedacht en onze wegen scheiden, Roy gaat geo-cachen en ik zet koers naar de tuin.

IMG 1985  IMG 1973

Een seniorenkaartje is slechts 4 euro en ik krijg er een mooi boekje bij met uitleg over de symboliek van de tuin.
De wandelroute begint bij een traditionele poort en bruggetje over de beek. Het pad volgend  zal ik volgens de beschrijving vanaf hier vergezeld worden door het geluid van water als muziek. Afwisselend als ruisen, kabbelen of klateren.
De kersenbloesem mag dan uitgebloeid zijn tal van andere bomen bloesemen uitbundig. Wat een pracht, vogels fluiten en in de heldere beek zwemmen enorme koi karpers.
Er zijn meer bezoekers, er fluisteren vreemde talen om mij heen maar toch heerst er rust. Overal zijn bijzondere hoekjes zoals een waterval waar je over enorme stapstenen achter langs kunt lopen.
Ook een trapje met bamboe leuning dat naar een sober paviljoen leidt waar op gezette tijden een theeceremonie of ikebana workshop wordt gehouden.
Binnen staat een bedrieglijk eenvoudig bloemstuk maar waaraan zonder twijfel met volle aandacht gewerkt is. Mindfulness ten top.
Op veel plaatsen weerspiegelen de uitheemse bomen in het water, dat is dubbel genieten.

IMG 1982

Twee keer strijk ik neer op een bank om te schetsen en schrijven voordat ik langzaam  naar de uitgang ga want ik wil ook nog iets van de stad Hasselt zien.
Daar is het druk en benauwd, erg stads, wat een verschil met de tuin en ik vlucht even de koele kathedraal in en bewonder daar het  ‘stiltemoment’ .

Met af en toe een blik op het stadsplan lukt het mij de camper terug te vinden.
Roy is er al en bij een wijntje wisselen we de verhalen uit.
Na het eten blijf ik in de camper om mijn schetsjes een kleurtje te geven en wat te mijmeren totdat geroezemoes buiten mijn aandacht trekt. Ik schuif het gordijntje opzij en zie tot mijn verbazing een groepje mensen op het veldje pal voor de camper tai chi beoefenen met fraaie vloeiende bewegingen, helemaal passend bij mijn stemming, en na wat schrijven en vooral schrappen komt er ook nog een haiku op het papier.

IMG 1951

Japanse tuin
onder uitheemse bomen
madeliefjes


20210111 221311sprookje