Het schrijfcafé, november 2020

Eind vorig jaar deed ik aan een schrijfworkshop mee, online uiteraard, hoef ik verder niet uit te leggen.
Na de introductie en wat schrijfoefeningen om de gedachten, de hand en de pen los te krijgen was het de bedoeling op het thema ‘agenda’ te schrijven wat de belangrijke momenten waren geweest in het jaar dat teneinde liep.
Vervolgens was de opdracht te proberen een stukje proza te schrijven over één van die momenten maar nu eens niet vanuit de mens gezien die dit meemaakte maar vanuit een object dat met deze gebeurtenis verbonden was. Zo ontstond het stukje tekst hieronder, gezien vanuit  De Hut, een Air B&B op de Veluwe. Eén van de mooie momenten die er ook waren in een toch veelbewogen jaar vol teleurstellingen en beperkingen.

De Hut aan het woord

“Ha, daar arriveren de nieuwe gasten, twee dames,  een beetje op leeftijd maar ze zien er nog goed uit. Ze zijn vrolijk en het lijkt of ze iets te vieren hebben. Ik ben er klaar voor. De baas heeft er voor gezorgd dat alles weer blinkend schoon is, bloemen op tafel en de fruitschaal gevuld, eitjes in de koelkast, een klusje waar hij alles bij elkaar twee uur voor uittrekt. Het voelt goed. De vorige gasten waren luidruchtig deze lijken mij veel aardiger. Ik wil rust uitstralen en deze vriendinnen voor de komende dagen een fijn onderkomen bieden zodat zij zich thuis voelen. Ze boffen met het weer, niet koud voor de tijd van het jaar en ze kunnen van mijn terras gebruik maken tot de zon onder gaat en de avondstilte valt.
Dan kan er binnen een muziekje opgezet worden, de kaarsen aangestoken en een lekkere maaltijd worden gekookt in mijn kleine maar complete keuken.
Een televisie heb ik niet is hier ook niet nodig.
Ik luister naar wat er besproken wordt,  humoristische maar ook ontroerende herinneringen die opgehaald worden uit hun jeugd, ze zijn dit jaar allebei 70 geworden begrijp ik nu!
Aan het eind van het verblijf komt mijn fraaie gastenboek tevoorschijn en geniet ik van de lovende woorden die erin geschreven worden. Heel soms ook wel een kleine tip voor verbetering waar mijn baas dan weer mee aan de slag kan gaan.
Zo wordt alles hier steeds mooier en mijn boek kleurrijker want de gasten komen uit alle windstreken. Allemaal vinden ze hier iets naar hun gading en gaan tevreden naar huis. Dan is er voor mij weer een kleine pauze om mij op te maken voor de volgende gasten”.

Almere, oktober 2020


Thema voor een stukje proza van deze schrijfworkshop was:
Ik maak nooit iets mee maar laatst …
Hierbij moesten we ook een passend gedicht zoeken was de opdracht.

Als tijdverdrijf in deze periode met allerlei beperkingen maakte ik een begin met het opruimen van mijn boekenkast en al snel stuitte ik op een klein boekje ‘Kunstwerken van Almere’, bijgewerkt tot en met 2017.
Ik ging zitten en begon erin te bladeren en, ja, je raadt het al, daar strandde het opruimen van de boekenkast!
Een groot aantal kunstwerken bevinden zich in het deel van Almere waar ik woon en bleven voor mij onopgemerkt. Tot mijn verbazing ook een sculptuur met de titel ‘De ontmoeting’ van W.G.van de Hulst. Meest bekend als illustrator van kinderboeken en pas op latere leeftijd geroemd om zijn vrije werk. Ik ken hem uit de tijd dat ik kort in Breukelen woonde,  daar kon ik hem eens bezoeken in zijn atelier.
Een rustige man die helemaal opging in zijn werk,  inmiddels overleden, maar wel oud geworden lees ik nu (89).

Doelgericht plande ik nu een wandeling naar dat kunstwerk van hem dat in de Bloemenbuurt te vinden zou zijn in de  Gerberastraat, een kilometer of drie hier vandaan, ik liet de boel de boel en ging op stap.
Wandelen doe ik graag alleen, mijn eigen tempo en kunnen stilstaan wanneer ik iets wil bekijken. Even heb ik google maps nodig in de wirwar van straatjes met welluidende bloemennamen tot ik plots voor het kunstwerk sta op de kruising met het Bougainvillepad.

20210120 132836
Een prachtig bronzen werk voorstellende een groepje mensen die met elkaar in gesprek zijn. Wat zijn de houdingen perfect weergegeven, en ik herken de stijl van de kunstenaar Willem.
Het is een ware ontmoeting, mijn ontmoeting, met dit werk en met herinneringen uit het verleden die mij raken. Ik neem de tijd het werk van alle kanten te bekijken terwijl ik terugdenk aan deze talentvolle kunstenaar, de vertederende illustraties die hij maakte naast zijn monumentale ‘echte’ kunst maar ook aan de tijd dat ik, pas getrouwd,  in de Vechtstreek woonde.

Thuisgekomen pak ik het boekje weer op, kies een kunstwerk uit en plan de volgende wandeling. Vanaf nu ga ik dingen meemaken met als gevolg… dat Iedereen die ik hierover vertel nu met mij mee wil!

                                                      

Kunst

Wat we willen:
Momenten
van helderheid
of beter nog: van grote
Klaarheid

Schaars zijn die momenten
en ook nog goed verborgen

Zoeken heeft dus
nauwelijks zin, maar
Vinden wel

De kunst zo te leven
dat het je overkomt
Die klaarheid, af en toe

Martin Bril


Jeugdsentiment

Voor het onderstaande verhaal dook ik in de doos met oude foto’s opzoek naar een inspirerend fotootje en vond deze van mijzelf met een boek, die had ik lang niet gezien, net als de vele andere foto’s. Een berg herinneringen diende zich aan.
20210707 214431

Ik zal een jaar of vier geweest zijn op deze foto. Al heel jong was ik gefascineerd door boeken en toen ik ongeveer acht jaar  was speelde ik ‘bibliotheekje’ met mijn vriendinnetjes en van mijn zestiende tot mijn twintigste werkte ik in een boekhandel. De liefde voor boeken had ik van geen vreemde, mijn moeder las ook alles wat zij te pakken kon krijgen en was lid van een particuliere bibliotheek in Bussum. Zoiets bestaat niet meer, zo’n deftige dame die haar villa vol boeken heeft in antieke kasten met ruitjes, boeken die geleend konden worden tegen een klein bedrag. Ze kende al haar klanten en wist haarfijn wat hun smaak was. Dat was handig zo kon mijn moeder één van de kinderen naar de villawijk aan de andere kant van Bussum sturen om een boek te ruilen als zij daar zelf geen tijd voor had. We moesten dan altijd vertellen of mama het boek mooi gevonden had of spannend, treurig of wat dan ook. Zo kon Titia, zo heette deze bibliothecaresse inschatten wat ze mee terug moest geven aan ons en leerde ze de smaak kennen van haar klanten.
20210707 214446

Maar, wat ik nu eigenlijk wil vertellen en laten zien is een boekje van Rie Cramer, ‘8 Sprookjes van moeder de gans’ één van mijn lievelingsboekjes van vroeger. Later heb ik het ook eindeloos voorgelezen aan mijn (veel)  jongere zusjes. Voorlezen deed ik  graag, we zaten daarbij met z’n drieën tegen elkaar aan op het bed.

Het boekje van Rie Cramer kwam ik onlangs tegen, de zoveelste heruitgave, 2e hands maar in nieuwstaat en gekocht natuurlijk, mijn eigen exemplaar is spoorloos verdwenen, vermoedelijk stuk gelezen.

Inmiddels ben ik meer te weten gekomen over Rie Cramer en heb ik mij verdiept in haar levensloop. Wat een fantastische kunstenares  was zij, en zo voortvarend voor de tijd waarin zij leefde, van 1887 – 1977. Haar biografie boeit mij, een paar dingen zal ik hier aanhalen, wat bijvoorbeeld niet veel mensen weten is, dat zij in de oorlog in het verzet zat en menige onderduiker heeft geholpen. In het geheim schreef zij verzetsgedichten waarvan later een  bundel is gemaakt ‘Verzen van Verzet’ en de opbrengst daarvan kwam ten goede van de Stichting 1940 – 1945.

Terug naar het boekje ‘Sprookjes van Moeder de Gans dat is uitgegeven in 1916, zij bewerkte de tekst van het originele Franstalige  boekje van de schrijver Charles Perrault die leefde in Parijs van 1628 – 1703  en zij maakte er de illustraties bij. Die illustraties vond en vind ik nog steeds oogstrelend mooi.

Wat heb ik vaak naar die prinsessen met prachtige japonnen gekeken, ik droomde er bij weg.

In haar biografie las ik  over haar werkwijze,  eerst maakte zij een contourtekening met zwarte inkt die zij daarna met aquarelverf inkleurde. Later, toen zij het niet breed had en er brood op de plank moest komen maakte zij posters voor toneelvoorstellingen. Die moesten feller ingekleurd worden om op te vallen, en dat is zij later ook met de boekillustraties gaan doen.

Verder las ik dat zij dol was op katten en erop stond dat zij met een kat op haar arm op de foto kwam in haar paspoort. De tijden zijn veranderd, wij nu met ons rechter oor bloot.

Na drie huwelijken, zij was er kennelijk niet voor geboren, en zij op veel plaatsen in Europa had gewoond, Frankrijk, Zwitserland, Italië,  keerde zij op haar 59ste naar Nederland terug waar zij in Het Gooi ging wonen, in Laren. Later trok daar een bevriend echtpaar, Dirk en Betsy bij in, het huis was groot genoeg en zij ontvingen daar allerlei bevriende kunstenaars, een artistieke bende maar toen Dirk overleed vertrok zij met Betsy naar Majorca. Daar ontwierp zij tegels en tegeltableaus  geïnspireerd op Majorca die zij aan Nederlandse toeristen verkocht.  Nadat ook Betsy overleed en zij zelf slecht ter been werd moest zij noodgedwongen terugkeren naar Nederland waar zij op 89 jarige leeftijd  in De Stichtse Hof te Laren overleed.

Zij was een zeer veelzijdig kunstenares die ook voor volwassenen schreef, voor tijdschriften tekende; gebruiksvoorwerpen, decors en kostuums ontwierp; keramiek en poppen maakte.

Almere 2020


20210111 221311sprookje